Interview met Alex Kittoe

Hoe ben je met fotografie in aanraking gekomen?

In 2017 heb ik voor het eerst een camera in handen genomen – een Sony A6000 uit een startersset, die ik had gekocht voor een semester in het buitenland in Alicante, Spanje. Toen was ik helemaal niet van plan om serieus met fotografie bezig te zijn. Ik wilde gewoon iets beters dan mijn mobiele telefoon om de reis vast te leggen. Ik woonde bij een gastgezin en de camera werd al snel een goed excuus om eropuit te gaan en de omgeving te verkennen. Ik heb veel door de stad gewandeld of gejogd en alles gefotografeerd wat me opviel.

Ik was meteen gefascineerd door het feit dat je met fotografie momenten kunt vastleggen – dat je een moment als het ware bevriest en voor altijd bewaart. Terug op de University of Denver won ik een kleine universiteitswedstrijd met een foto van de Cliffs of Moher in Ierland. De foto werd afgedrukt en tentoongesteld in een kleine galerie. Toen ik mijn afdruk daar zag, raakte dat iets in mij. Vanaf dat moment wilde ik absoluut doorgaan.

Dat moment heeft me dieper in de fotografie getrokken. Ik fotografeerde alles wat op mijn pad kwam: ik smokkelde mijn camera mee naar concerten, maakte portretten van vrienden, werkte voor restaurants – en zei gewoon ja tegen alles wat me oefening opleverde.

In 2019 veranderde er veel toen ik mijn eerste analoge camera kocht. Film dwong me om langzamer te werken, belichting echt te begrijpen en bewuster te fotograferen. Vanaf dat moment werd het bijna obsessief. Ik heb ontelbare tutorials bekeken, geëxperimenteerd met beeldbewerking en constant gefotografeerd, totdat alles langzaam op zijn plaats viel.

Drie jaar geleden heb ik mijn fulltime baan in de reclamebranche opgezegd – sindsdien werk ik als zelfstandig fotograaf.

Waar haal je je inspiratie vandaan – en wat inspireert je het meest? Zijn het films, boeken, tijdschriften of je omgeving?

Ik laat me door veel dingen inspireren, maar reizen is veruit de grootste drijfveer voor mij. Ik voel me het meest levendig als ik met mijn camera in een nieuwe, onbekende omgeving onderweg ben. Al lang voordat ik begon met fotograferen, had ik die sterke drang om zoveel mogelijk van de wereld te zien. Ik ben opgegroeid in Kansas City, keek naar foto's van verre oorden, luisterde naar verhalen – en wilde dat allemaal ooit zelf meemaken.

Deze reislust vormt tot op de dag van vandaag de kern van mijn werk. Ik probeer niet de 'beste fotograaf ter wereld' te zijn. Het gaat mij er veel meer om een interessant leven te leiden – en dat vanuit mijn eigen, eerlijke perspectief vast te leggen.

Mijn portfolio is daarom niet zomaar een verzameling mooie foto's. Het is het verhaal van mijn leven, mijn ervaringen en de dingen die me heel intuïtief aantrekken.

Je werk staat bekend om zijn emotionele diepgang en zijn filmische uitstraling. Hoe slaag je erin om deze bijzondere sfeer in je foto's te creëren?

Dat komt vooral door jarenlang experimenteren met kleureffecten en belichting. Ik belicht mijn foto's vaak iets te veel – of het nu digitaal is of op film. Daardoor ontstaat al tijdens het fotograferen een lichte, bijna pastelachtige basis.

Tijdens de nabewerking vraag ik me dan altijd af: hoe voelde dit moment aan? Was het warm en dromerig of eerder koel en melancholisch? Dat gevoel bepaalt de richting.

Ik haal vaak eerst wat verzadiging uit de foto's en breng die er vervolgens gericht weer terug door afzonderlijke kleuren aan te passen, totdat alles in balans is. Ik gebruik bijna geen presets – ik bewerk bijna elke foto helemaal opnieuw. Zo kan ik elk motief individueel ontwikkelen en mezelf tegelijkertijd voortdurend verder ontwikkelen.

Ik wil dat mijn foto's een zekere dromerigheid hebben, maar toch echt overkomen. Als die balans klopt, weet ik dat ik een goede foto heb gemaakt.

Foto: Alex Kittoe | Het motief opent zich in een stille, met licht doordrenkte uitgestrektheid. De lijst Hamburg met brede passe-partout geeft het de ruimte om te werken, terwijl het notenhout de natuurlijke tinten zachtjes oppikt.

Meer informatie over foto's in houten lijsten

Veel van je foto's tonen rustige, bedachtzame momenten. Hoe bepaal je welke alledaagse scènes je vastlegt?

Het mooiste aan fotografie is voor mij dat ik volledig in het moment aanwezig ben. Het gaat mij minder om bewust te beslissen wat 'fotowaardig' is – ik reageer eerder intuïtief.

Als ik fotografeer, gaat alles langzamer. Ik neem details veel bewuster waar en ga helemaal op in het moment. Vaak druk ik gewoon intuïtief af, zonder er veel over na te denken. Soms herinner ik me later, bij het doorbladeren van de foto's, helemaal niet meer dat ik op de sluiterknop heb gedrukt.

Je kunt het het beste zo omschrijven: tijdens het fotograferen schakel ik over op een soort automatische piloot. Daardoor voorkom ik dat ik er te veel over nadenk – en blijven mijn foto's eerlijk en direct.

Was er tijdens je reizen een moment waarop plotseling alles samenviel en al je werk zijn vruchten afwierp? Kun je dat beschrijven?

Afgelopen zomer was ik in Kenia en Tanzania – dat was de mooiste reis van mijn leven. De meeste dagen waren bewolkt en nogal grijs, maar dat stoorde me helemaal niet. Alleen al het ervaren van die landschappen en dieren was ongelooflijk.

Op mijn laatste dag in de Masai Mara stond ik om 3.30 uur 's ochtends op om bij zonsopgang een leeuwenfamilie te vinden. De lucht was aanvankelijk volledig bewolkt en ik dacht al dat het niets zou worden.

Maar precies bij zonsopgang braken de wolken open en was het licht ineens ongelooflijk. Op dat moment dook er een leeuwenwelpje op in het hoge gras, vlak naast ons. We konden dichter bij de groep komen en ik heb een paar van mijn absolute droomfoto's uit Afrika gemaakt.

Het voelde als puur geluk – maar ook als een beloning voor het volhouden en geduldig zijn. Soms valt alles gewoon op zijn plaats, maar ik heb geleerd daar nooit op te rekenen en altijd het beste te maken van wat je krijgt.

Hoe vind je tijdens het reizen – zowel in de natuur als in de stad – die bijzondere, authentieke momenten?

Ik probeer met zo min mogelijk verwachtingen te reizen en me te laten verrassen. Ik heb bijna nooit een concreet beeld in mijn hoofd dat ik per se wil maken – daarvoor kan er gewoon te veel veranderen.

In plaats daarvan laat ik me meevoeren, ga ik zonder vast plan op pad en fotografeer ik wat goed voelt. Voor mij is dat de beste aanpak, omdat ik plekken zo veel intenser en authentieker beleef, in plaats van alleen maar vooraf geplande 'bucketlist'-motieven af te werken.

Dat maakt mijn werk organischer. Veel situaties zijn fotografisch misschien helemaal niet perfect, maar blijven me toch bij als herinnering.

Uiteindelijk gaat het mij net zozeer om het reizen als om de foto's. Mijn archief is niet alleen een verzameling foto's – maar vooral een document van mijn leven.

Foto: Alex Kittoe | Bijna alsof je door een raam naar een andere scène kijkt: zonder lijst blijft de focus volledig op de foto zelf. Mat acrylglas zorgt ervoor dat de kleuren zacht overkomen en geeft de motieven een rustige diepte, zonder enige reflectie.

Meer informatie over fotoafdrukken achter mat acrylglas

Welke rol spelen prints in je werk – en hoe verandert je perceptie van een afbeelding als je deze afgedrukt ziet?

Afdrukken spelen voor mij een enorme rol. Als ik een foto afgedrukt zie, verandert mijn perceptie elke keer volledig.

Ik ben er vast van overtuigd dat elke fotograaf zijn of haar werk zou moeten afdrukken – in ieder geval een deel ervan. Toen ik voor het eerst een van mijn foto's als afdruk zag, besefte ik hoe serieus ik dit allemaal wil nemen.

Een afgedrukte foto is iets heel anders dan een foto op het scherm – ook al consumeren we fotografie tegenwoordig meestal op die manier. Een afdruk dwingt je om stil te staan en je er echt mee bezig te houden, in plaats van gewoon verder te scrollen.

Tegenwoordig is het afdrukken een van mijn grootste drijfveren. Ik heb momenteel een grote solotentoonstelling in Seoul met meer dan 150 foto's, heb net een boek uitgegeven bij Setanta Books en verkoop afdrukken aan verzamelaars over de hele wereld. Afdrukken hebben mijn kijk op mijn eigen werk volledig veranderd – en blijven me steeds verder stimuleren.

Waar let je vooral op bij het voorbereiden van een afdruk? Op het papier, het formaat, de kleur – of iets heel anders?

De keuze van het papier maakt een enorm verschil. Na veel testen heb ik een paar opties gekozen waarvan ik weet dat ze mijn foto's optimaal tot hun recht laten komen.

Ook het formaat en de kleur spelen een belangrijke rol. Voor mij ligt het ideale formaat vaak rond de 40 × 60 centimeter – groot genoeg om details te kunnen zien, maar niet zo groot dat het de ruimte domineert.

Maar net zo belangrijk is de samenwerking met degene die het werk afdrukt. Ooit wil ik zelf gaan drukken, maar op dit moment werk ik samen met een drukker in Kansas City die mijn voorkeuren door en door kent. Dit vertrouwen en deze consistentie geven me de vrijheid om me op andere dingen te concentreren.

Foto: Alex Kittoe | Het motief leeft van het contrast tussen het warme interieur en de koele avondstemming buiten. De ArtBox van aluminum zorgt voor een duidelijke afsluiting en geeft het beeld door zijn diepte een ruimtelijke aanwezigheid.

Meer informatie over de ArtBox van aluminum

Welke drie belangrijkste lessen zou je jonge fotografen meegeven?

De eerste is heel eenvoudig: volhouden. Niemand is je iets verschuldigd – je moet zelf actief worden en jezelf laten zien. Vooral in het begin waren er veel tegenslagen, maar ik ben toch doorgegaan met deelnemen aan wedstrijden, galerijen aan te schrijven en potentiële klanten te benaderen. Hoe meer je doet, hoe meer kansen je voor jezelf creëert.

De tweede: zeg in het begin zo veel mogelijk ja. Ik nam elke klus aan – assistentie, evenementen, concerten. Niet alle ervaringen waren geweldig, maar ze hebben me laten zien wat ik echt wil doen – en wat niet. Dat was ontzettend waardevol voor mijn pad.

En de derde: wees een goed mens. Wees vriendelijk, betrouwbaar en laat je ego niet in de weg staan. Relaties zijn in deze branche ongelooflijk belangrijk – en hoe je met mensen omgaat, komt altijd bij je terug.

Tot slot: vertel ons nog even kort iets over jezelf.

Ik heet Alex Kittoe, ben 28 jaar oud en werk als fotograaf en collagekunstenaar. Ik kom uit Kansas City, Missouri, waar ik nu ook weer woon. Ik heb gestudeerd aan de University of Denver, waar ik bijna tien jaar heb doorgebracht voordat ik terugverhuisde naar mijn geboortestad.

Ik woon daar met mijn vrouw Caroline en onze Engelse mastiff Rowan. Mijn vrouw werkt als reisadviseur, dus we zijn veel samen onderweg – dit jaar heb ik mijn 40e land bezocht, en er zullen er nog veel bijkomen.

In mijn werk houd ik me bezig met licht, kleur en sfeer – vaak met een schilderachtig, bijna dromerig karakter. De afgelopen jaren heb ik mijn werk nationaal en internationaal tentoongesteld en werk ik momenteel aan verschillende nieuwe projecten, waaronder een samenwerking met een spannende digitale kunstenaar.

Naast fotografie houd ik van sport, fitness en snowboarden – dat houdt me in beweging en geeft me nieuwe energie voor mijn creatieve werk.