Interview met Trevor Allsopp - Het perfecte moment ligt vaak heel dichtbij

Kun je een beetje vertellen hoe je geïnteresseerd raakte in wildlifefotografie?

Foto: Trevor Allsopp | Minimalistisch en helder: de Galerielijst met schaduwvoeg Basel 6 mm in wit laat ruimte voor het motief zonder het aan intensiteit te ontnemen.

Ik hou altijd al van dieren en kan me nog heel goed herinneren dat ik op zondag naar wildlife-documentaires op ITV keek – en natuurlijk alle Attenborough-series op de BBC door de jaren heen. Fotografie kwam er eigenlijk een beetje bij toeval bij, omdat ik helemaal gek ben op gadgets. Mijn compacte camera ontwikkelde zich langzaam tot een DSLR. Uiteindelijk kwamen die twee passies samen en ontdekte ik mijn liefde voor wildlifefotografie. Eerlijk gezegd was ik in het begin niet zo goed. Ik richtte gewoon en schoot, hopend op het beste. Bij toeval – meer geluk dan kunde – kwam een foto van een eekhoorn in een jaarlijkse editie van een BBC-wildlifemagazine terecht. Maar vaak frustreerde het me dat ik niet genoeg apparatuur had en nooit een lange lens. Na verloop van tijd werd ik steeds ontmoedigd en legde ik de camera weg voor een verrekijker. Pas tijdens de COVID-beperkingen, bijna tien jaar later, herontwaakte mijn wens om weer naar buiten te gaan en begon ik weer met wildlifefotografie.

Je beelden staan bekend om hun rustige en gedetailleerde uitstraling. Hoe creëer je die sfeer?

Mijn belangrijkste doel bij elke foto is om het onderwerp zo goed mogelijk te kaderen. Ik let niet alleen op de achtergrond – dat is heel belangrijk – maar ook op de voorgrond. Die twee lagen moeten het onderwerp aanvullen en diepte aan het beeld geven, maar nooit afleiden. Ik ben echt dol op dromerige achtergronden! Ik probeer ook vaak niet het hele onderwerp te laten zien, maar dat is geen strikte regel, vooral niet bij vogels in vlucht. Ik probeer altijd een beeld in mijn hoofd te visualiseren voordat ik ergens heen ga, zodat ik een doel heb. Dat voorkomt dat ik te veel foto’s maak, maar natuurlijk wil ik ook altijd klaar zijn als er een kans voorbij komt.

Hoe kies je welke dieren of scènes je fotografeert, vooral met zoveel mogelijke onderwerpen in de natuur?

Hoewel er veel wildlife in het Verenigd Koninkrijk is, hebben we niet zo veel toegang als andere landen. Daarom heet mijn Instagram-account en fotografieproject Normal Wildlife. Ik wil laten zien dat normale mensen normale plekken kunnen bezoeken en toch geweldige beelden kunnen maken. Of het nu een wilde eend is of een zwarte kopmeeuw bij een plaatselijke vijver, of zeevogels bij een makkelijk toegankelijk natuurgebied zoals RSPB Bempton Cliffs. Ik heb een zwak voor eenden. Ze zitten vol persoonlijkheid en ik zou de hele dag bij een vijver kunnen doorbrengen om ze te fotograferen. Maar ik hou ook van zeevogels. Ik heb al veel trips gemaakt naar RSPB Bempton Cliffs en Skomer Island voor papegaaiduikers. Voor mij gaat het altijd om de locatie, die ik kies met een idee van wat ik hoop te zien. Dan hoop ik dat de wildlife meewerkt.

Is er een moment in de natuur geweest waarop alles perfect samenkwam en je alle moeite waard voelde? Kun je het verhaal delen?

Ik woon in de Midlands in het Verenigd Koninkrijk, dus de kust is in alle richtingen ver weg. Begin dit jaar boek ik een trip naar Norfolk, een regio die bekend is bij vogelaars en fotografen. Mijn doel is om steltlopers te fotograferen – iets waar ik normaal gesproken bijna geen toegang toe heb, laat staan tijd om een gebied te verkennen. Er is een populaire reserve daar, RSPB Titchwell Marsh, en voor mij vooral Titchwell Beach. Ik had betrouwbare informatie dat ik daar zeer waarschijnlijk zandlopers zou zien, een vogel waar ik dol op ben. Ik ben superblij dat het hoogtij bijna samenvalt met het gouden uur op mijn eerste avond en dat de voorspelling helder is. Nu heb ik alleen de zandlopers nodig! Ik arriveer een paar uur voor zonsondergang, ga direct naar het strand, haal mijn verrekijker tevoorschijn en scan de kustlijn. Er zijn een paar groepen vogels, waaronder bontbekplevieren en, het belangrijkste, zandlopers! Het strand zelf is leeg, dus ik hoef me geen zorgen te maken over verstoring. Ik observeer de richting waarin de vogels vliegen en loop vooruit om voor hen uit te lopen. Na ongeveer 70 meter ga ik in het zand liggen en wacht. Het licht wordt goudkleurig en de vogels vliegen recht op me af. De ervaring is alles wat ik verlangde voor steltloperfotografie – en dit is nog maar nacht één van drie. De vogels zijn zo ontspannen dat ze vlak langs me lopen, waardoor ik zowel voor- als tegenlichtfoto’s kan maken. Als het licht weg is, loop ik terug naar mijn auto met een local. Ik deel mijn enthousiasme over het eindelijk kunnen fotograferen van deze geweldige kleine vogel. Voor hem is dit “Normal Wildlife”, voor mij was het een situatie waar ik al lang van droomde.

Hoe blijf je geduldig en gefocust terwijl je wacht op de perfecte wildlifefoto?

Foto: Trevor Allsopp | Het Slimline-omlijsting in zwart is discreet, maar aanwezig als een fijne optische grens. Vooral bij natuurfoto's ontstaat zo een geconcentreerd, tijdloos beeld.

Ik denk dat geduld in wildlifefotografie alleen toegepast moet worden als de situatie daar om vraagt. Rondhangen in de hoop dat er iets gebeurt, doe ik meestal niet. Maar als ik gedrag van een bepaalde vogel of dier heb waargenomen en weet dat hij waarschijnlijk langs zal komen of aanwezig zal zijn, dan is de nummer één regel: zorg dat je comfortabel bent! Het grootste obstakel voor geduld is een stijve kont of een dode been! Als ik een plek heb gekozen die er goed uitziet en ik kan een geweldig beeld visualiseren, maakt dat het wachten de moeite waard. Vaak kies ik een scène voordat het onderwerp er zelfs is, waardoor ik enthousiast blijf en in een staat van anticipatie ben.

Zijn er onverwachte ontmoetingen met dieren of de natuur geweest die een foto voor jou hebben bepaald?

Het enige moment dat in me opkomt is tijdens de jaarlijkse bronst van de edelherten in Bradgate Park, vlakbij Leicester. Ik heb uren besteed aan het observeren van een paar grote mannetjes die naar elkaar roepen, maar er gebeurt eigenlijk niets. Ze staan ook nooit in een goede positie om foto’s te maken waar ik tevreden mee zou zijn. Ik geef op en begin in te pakken om naar de auto te gaan. Op de terugweg kom ik in een open plek en sta oog in oog met een groot hert. Hij brult en wrijft zijn kop door het varens. Ik moet om hem heen lopen, waardoor we dichter bij elkaar komen dan ik wil – ongeveer 50 meter –, maar hij lijkt het prima te vinden. Ik kan een paar foto’s maken, waarvan één waarschijnlijk mijn favoriete hertenfoto is. Ik heb zelfs een groot 50x70 afdruk ervan bij WhiteWall. De ontmoeting eindigt abrupt als ik zijn gedrag door de zoeker zie veranderen. Hij draait naar me toe en blaast zijn neusgaten op! Ik stap snel achteruit. Hij gaat weer verder met zijn gewei, en ik ga tevreden naar de auto.

Je print je werk bij WhiteWall. Wat waardeer je het meest aan de samenwerking?

Toen ik voor het eerst naar printmogelijkheden keek, had ik een paar opties uit Google gehaald, maar sommige interfaces waren moeilijk te gebruiken. Toen kwam ik een advertentie van WhiteWall tegen op Instagram en dacht ik: laat ik het eens proberen. Zodra ik een paar beelden had geüpload en de configurator gebruikte, wist ik meteen dat ik een paar testprints wilde bestellen. De interface is duidelijk en eenvoudig, het instellen van formaten is super makkelijk. Niets frustreert me meer dan dingen die niet werken, maar bij WhiteWall gaat alles soepel. Toen mijn prints arriveerden, was ik onder de indruk van de kwaliteit en de kleurnauwkeurigheid ten opzichte van hoe ik ze op het scherm had bewerkt. Sindsdien heb ik waarschijnlijk meer dan 100 prints besteld, zonder enig probleem. Klantenservice? Nooit nodig gehad!

Waar let je vooral op bij een print? Kleur, formaat, compositie of iets anders? Welke producten en materialen gebruik je graag?

Het is voor mij belangrijk om de grootte en uitsnede van een beeld vrij te kunnen instellen, zonder beperkingen. Kleurgetrouwheid is ook super belangrijk. Af en toe, als een foto donker is, vind ik de “Image Enhance”-slider erg handig om de print iets helderder te maken. Bijna al mijn prints zijn op Fuji Crystal Archive papier, mat – ziet er geweldig uit! Ik heb ook een paar acrylblokken gekocht als cadeau, die zijn echt leuk. Mijn volgende aankoop wordt een full-size acrylprint voor in de keuken, ik moet alleen nog het beeld kiezen.

Drie belangrijke lessen die je hebt geleerd als wildlifefotograaf:

Laat je niet gek maken door gear en pixel peeping. Je kunt geweldige beelden maken met bescheiden of oudere apparatuur. Je hebt geen 600mm f/4 en een flagship body nodig. Dat is precies de reden waarom ik jaren geleden stopte. Ironisch genoeg veranderde het fotograferen van jan-van-genten in vlucht met een bijna kapotte D750 en een oude 85mm f/1.4 portretlens mijn perspectief. Ga laag of op ooghoogte en let altijd op je achtergrond. Ik zie zoveel mensen rechtop staan en naar beneden fotograferen. Alleen dat veranderen zou hun beelden transformeren. Sommige mensen hebben fysieke beperkingen, maar voor wie kan: GET LOW! Beheer je verwachtingen. We zien zoveel geweldig werk van echte professionals die maanden of jaren aan verschillende onderwerpen besteden – dat inspireert, maar kan ook onrealistische verwachtingen creëren. Ga niet achter een gouden adelaar aan voordat je een mooie eend hebt gefotografeerd. Dit punt heeft ook te maken met wat je van je apparatuur verwacht. Veel mensen willen een crop-sensor body met 600 of 800mm lenzen, maar als dat nodig is, is je onderwerp te ver weg.

Hoe balanceer je technische vaardigheden met het vastleggen van het natuurlijke gedrag en karakter van dieren?

Foto: Trevor Allsopp | De lijst Hamburg in zwart eikenhout in combinatie met een breed passe-partout geeft het ijsvogelmotief focus en diepte.

Dat komt terug op het hebben van een plan in mijn hoofd over het beeld dat ik wil en het onderwerp zelf. Bijvoorbeeld, bij het fotograferen van papegaaiduikers in vlucht op Skomer heb ik enkele basisinstellingen die niet te onderhandelen zijn. Sluitertijd is hoog, waarschijnlijk 1/3200. Diafragma iets dichtgedraaid, misschien 5.6–7.1. ISO wordt aangepast voor de juiste belichting. Dan observeer ik 5–10 minuten hun gedrag en vliegpatronen. Ik stel het focuspunt in op een vooraf ingestelde afstand en wacht tot de papegaaiduikers in mijn AF-zone vliegen, fixeer en schiet in burst. Na een burst haal ik de focuspositie terug en herhaal dit tot ik de beelden heb die ik van tevoren had gevisualiseerd. Het gaat erom je gear te begrijpen en wat je instellingen moeten doen om creatief correct te zijn in een bepaalde situatie. Dan hoeft alleen de wildlife te presteren en hopelijk ben je klaar.

Vertel ons nog iets over jezelf.

Mijn naam is Trevor en ik ben autodidactisch wildlifefotograaf uit de Midlands, VK. Ik ben elektrotechnisch ingenieur in de bierindustrie. Ik werk in een continentaal dienstrooster, wat me veel tijd geeft om naar buiten te gaan – tot mijn kleintje er was! Mijn familie houdt altijd van de natuur en die passie is duidelijk op mij overgedragen. Het was onvermijdelijk dat mijn obsessie met technologie en gadgets op een gegeven moment samen zou komen. Nu ik vader ben, hoop ik dezelfde liefde voor de natuur door te geven aan mijn dochter. Mijn Instagram: @normal_wildlife. Ik heb deze naam bedacht omdat ik wilde laten zien dat je geweldige beelden kunt maken van zogenaamde normale onderwerpen. Je hoeft geen uren, dagen of weken exotische dingen na te jagen! Ik probeer deze hobby professioneel uit te bouwen door prints te verkopen en workshops aan te bieden. Maar ik voel nog een beetje imposter syndrome, waardoor ik er nog niet volledig in durf te springen. Ik wil beginners helpen om de juiste tools en technieken te ontwikkelen om beelden te maken die ze zullen waarderen, ongeacht waar ze zijn of wat ze fotograferen. Hopelijk is mijn werk daar een goed voorbeeld van.